Το παιδί που δεν το έπαιξαν ποτέ

 

Δεν θυμάμαι πότε κατάλαβα πως δεν με περίμενε κανείς να έρθω.

Ίσως τότε που έμαθα να σιωπώ για να μην ενοχλώ.
Ή τότε που η φωνή μου γύρισε προς τα μέσα,
και κάθε μου ανάσα ζητούσε άδεια.

Μεγάλωσα όπως μεγαλώνουν τα παιδιά που δεν τα παίζουν:
παρατηρώντας απ’ έξω,
προσπαθώντας να μην σπάσω κανέναν κανόνα,
ακόμα κι εκείνον που έλεγε
πως δεν αξίζω να με αγαπούν δίχως λόγο.

Έμαθα να χαμογελώ ευγενικά,
να δείχνω πρόθυμος,
να μαντεύω τι θα έκανε τους άλλους να με θέλουν κοντά.
Μα μέσα μου, εκεί στο βάθος,
ζούσε ένα παιδί που ήθελε απλώς
να τρέξει, να φωνάξει, να πέσει και να το σηκώσουν.

Αυτό το παιδί επιστρέφει τις νύχτες.
Όχι με παράπονο,
αλλά με βλέμμα που ρωτά:
«Με βλέπεις τώρα;»

Και του λέω:
Σε βλέπω.
Δεν χρειάζεται πια να αποδείξεις τίποτα.
Δεν χρειάζεται να σωπάσεις.
Είσαι εδώ, μαζί μου.
Δεν θα σε αφήσω ποτέ ξανά.