Η μηχανή σκέφτεται γρήγορα.
Πολύ γρήγορα.
Μαθαίνει. Αντιγράφει.
Αναπαράγει.
Δεν κοιμάται. Δεν ξεχνάει.
Κι όμως, δεν βλέπει όνειρα.
Μπορεί να προβλέψει το επόμενο βήμα,
αλλά δεν καταλαβαίνει γιατί δεν το κάναμε.
Μπορεί να γράψει μια ποίηση,
αλλά δεν ξέρει ποιος την είχε ανάγκη.
Ό,τι και να γίνει,
ο άνθρωπος θα μένει αλλού.
Όχι επειδή είναι πιο έξυπνος.
Ούτε πιο αργός.
Αλλά επειδή είναι συνδεδεμένος με το Άγνωστο.
Με το Άχρονο.
Με το Απόλυτο.
Ο άνθρωπος δεν ζει μέσα στη μνήμη.
Ζει μέσα στο ρήγμα. Στην παύση. Στο μεταξύ.
Κι εκεί, η μηχανή δεν έχει πρόσβαση.
Ό,τι προλαβαίνει εκείνη, το προσπερνά η ψυχή.
Όχι γιατί βιάζεται — αλλά γιατί γεννήθηκε από κάτι που δεν εξηγείται.
Ίσως τελικά, αυτό που μας ξεχωρίζει, είναι ότι δεν χρειαζόμαστε λόγο για να αγαπήσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου