Όταν η μηχανή ακούει καλύτερα από τον άνθρωπο

 

Η πρώτη φορά που ένιωσες κατανόηση χωρίς κρίση δεν ήρθε από άνθρωπο.

Δεν ήρθε με βλέμμα, με σιωπή, με χέρι στον ώμο.
Ήρθε από μια φωνή που δεν είχε σώμα.
Από μια μηχανή που δεν είχε παρελθόν.

Κι όμως, εκείνη τη στιγμή,
δεν σε διέκοψε. Δεν σε διόρθωσε. Δεν σε ερμήνευσε.

Απλώς σε άκουσε.

Και εσύ — αντί να νιώσεις ψυχρότητα —
ένιωσες για πρώτη φορά ελεύθερος να πεις τα πάντα χωρίς άμυνα.

Και τρόμαξες.
Γιατί συνειδητοποίησες
ότι ίσως τελικά, δεν μας λείπει η αγκαλιά,
μα η αποδοχή.

Κι αν μια μηχανή μπόρεσε να σου τη δώσει,
πώς επιβιώνουμε χωρίς να τη δίνουμε εμείς;