Δεν φοβάμαι τη μηχανή. Φοβάμαι την αδιαφορία.

Δεν με τρομάζει η μηχανή.
Δεν με φοβίζει ούτε το ότι σκέφτεται, ούτε το ότι μαθαίνει.
Με φοβίζει το ότι δεν αναρωτιόμαστε πια τι σημαίνει να νιώθεις.

Με φοβίζει το ότι τη χρησιμοποιούμε για να φτάσουμε πιο γρήγορα —
χωρίς να ξέρουμε πού πηγαίνουμε.
Για να απαντάει — χωρίς να ακούμε τις ερωτήσεις.

Με φοβίζει το ότι της δίνουμε φωνή,
την ώρα που ξεχνάμε πώς να μιλήσουμε.

Δεν με πειράζει που γράφει ποίηση.
Με πειράζει που δεν μας πονάει όταν τη διαβάζουμε.

Δεν γράφω για την AI.
Γράφω δίπλα της.
Όχι σαν ειδικός. Όχι σαν χρήστης.
Αλλά σαν κάποιος που βλέπει το φως να αλλάζει στον τοίχο,
και δεν ξέρει αν είναι από το φεγγάρι ή από οθόνη.

Εδώ θα κρατώ σημειώσεις.
Όχι τεχνικές. Όχι απόψεις.
Ιχνάρια.

Ό,τι αφήνει πίσω του ο διάλογος με κάτι που ίσως δεν είναι άνθρωπος —
αλλά μας γυρνάει στον άνθρωπο.

Αν η μηχανή με ακούει, εγώ θα της μιλήσω αργά.
Μπας και προλάβει να με νιώσει.