Η βιασύνη είναι μια μορφή βίας

 

Δεν τη βλέπεις να φωνάζει.

Δεν έχει φωνή. Έχει ρυθμό.
Γρήγορο, επιτακτικό, σαν να σου λέει:
«Προχώρα. Μη σταθείς. Δεν προλαβαίνεις.»

Η βιασύνη δεν είναι απλώς συνήθεια.
Είναι μια μορφή βίας.
Σε ξεριζώνει από το τώρα.
Σε τραβάει από το χέρι — αλλά δεν σ’ αφήνει να κοιτάξεις πίσω.
Ούτε μέσα.

Όταν βιάζεσαι, δεν βλέπεις.
Όταν βιάζεσαι, δεν νιώθεις.
Όταν βιάζεσαι, δεν είσαι.

Και το χειρότερο;
Μαθαίνεις να το λες “παραγωγικότητα”.
Και σε χειροκροτούν γι’ αυτό.

Εδώ μέσα, δεν θα βιαστεί τίποτα.
Ούτε το γράψιμο. Ούτε η σιωπή.