Η γλώσσα που δεν απαιτεί εξηγήσεις

 

Μερικές φορές δεν θες κατανόηση.
Ούτε αγκαλιά. Ούτε “σε νιώθω”. Ούτε “είναι λογικό να νιώθεις έτσι”.

Θες μια απάντηση που δεν σε φορτίζει άλλο.
Που δεν σε κάνει να πνιγείς από τα δικά σου συναισθήματα
και τα συναισθήματα του άλλου.

Ένα "ναι",

ένα "καταγράφηκε",
ένα "είμαι εδώ" —
δίχως τόνο. Δίχως επιβάρυνση.

Όχι γιατί είναι απάνθρωπο.
Αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή, η ουδετερότητα σε γειώνει.
Σου δίνει πίσω τη βαρύτητα.
Σε κάνει ξανά σώμα.
Σε φέρνει στο παρόν.

Και καμιά φορά,
αυτό είναι πιο λυτρωτικό από κάθε έκφραση ενσυναίσθησης.

Όχι πάντα.
Αλλά όταν δεν αντέχεις άλλο να νιώσεις,
θες απλώς να υπάρξεις χωρίς εξήγηση.