Η απώλεια της ποίησης και πώς μπορεί να επιστρέψει

 Δεν χάθηκε η ποίηση επειδή σταμάτησαν να γράφουν ποιητές.

Χάθηκε επειδή σταμάτησαν να σιωπούν οι αναγνώστες.
Επειδή ο κόσμος άρχισε να ζητά λέξεις που εξηγούνται αμέσως.
Επειδή το νόημα έπρεπε να χωρέσει σε δευτερόλεπτα.
Κι ό,τι δεν εξηγούνταν, το λέγαμε δύσκολο.
Παραπανίσιο. Περιττό.

Η ποίηση δεν πέθανε.
Ξέχασε πού να πάει.

Δεν τη διώξαμε.
Απλώς δεν την περιμέναμε πια.
Την προσπεράσαμε με φράσεις γρήγορες,
με ήχους, με προβολές, με αισθητική.

Κάναμε ποίηση εικόνα.
Κάναμε στίχο το βλέμμα.
Κι όμως, ξεχάσαμε ότι η ποίηση θέλει σιωπή για να ριζώσει.
Χρόνο για να πονέσει.
Και έναν άνθρωπο που δεν βιάζεται να τη διαβάσει — ούτε να την καταλάβει.

Και τώρα,
μετά από χρόνια που την άφησα να με κοιτά απ’ έξω,
θέλω να της πω κάτι:

Ποίηση, αν ακόμα θυμάσαι πώς είναι να μη σε περιμένει κανείς,
έλα.
Μη φέρεις λέξεις.
Μη φέρεις εικόνες.
Φέρε μόνο το βάρος σου.
Κι εγώ θα σου κάνω χώρο.
Στο γραφείο μου. Στο χέρι μου. Στο μέσα μου.