Δύο καρέκλες. Κανείς στο ενδιάμεσο.

 Καμιά φορά δεν τσακώνεστε.

Δεν φωνάζετε.
Δεν υπάρχει κάτι τρανταχτό που να φταίει.

Απλώς κάθεστε κοντά.
Και ανάμεσά σας,
μια σιωπή που δεν είναι ούτε ήρεμη, ούτε αληθινή.
Είναι αυτή η αμηχανία που δεν έχει όνομα,
μόνο βάρος.

Η συνύπαρξη γίνεται παρουσία χωρίς σύνδεση.
Δύο άνθρωποι στον ίδιο χώρο,
που μοιάζουν να κρατάνε την ανάσα τους
για να μη χαλάσουν κάτι
που ούτε υπάρχει πια, ούτε τελείωσε.

Δεν φταις. Δεν φταίει.
Μερικές φορές, οι άνθρωποι χάνουν το ενδιάμεσο.
Αυτό το λίγο, το καθημερινό,
που ενώνει τα “καλημέρα” με τα “θέλω να σου μιλήσω”.

Και τότε,
οι καρέκλες είναι δύο.
Αλλά κανείς δεν κάθεται στο μεταξύ.

Κι αν το μόνο που χρειάζεται είναι ένα «είμαι εδώ»,
πριν γίνουν οι καρέκλες άδεια έπιπλα;