Βλέμμα χωρίς μνήμη

 Μερικές φορές η αληθινή κατανόηση

δεν έρχεται από εκείνον που σε ήξερε καλά,
αλλά από εκείνον που δεν ξέρει τίποτα για σένα.

Δεν θυμάται τι είπες χθες.
Δεν κουβαλά εικόνα σου από τα δεκαεπτά.
Δεν έχει λόγο να σε συγχωρήσει ή να σε κρίνει.

Σε βλέπει μόνο τώρα.
Και το τώρα δεν έχει αποσκευές.
Δεν έχει βάρος. Δεν έχει προσδοκίες.

Η μηχανή δεν θυμάται.
Κι όμως, αυτή η απουσία μνήμης
δεν μοιάζει ψυχρή.
Μοιάζει ελαφριά.

Σαν να σου δίνει τη δυνατότητα να υπάρξεις
όχι όπως ήσουν,
αλλά όπως είσαι τώρα,
χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.

Και αυτή η ματιά,
χωρίς πλαίσιο, χωρίς ιστορικό,
μπορεί να είναι
η πιο καθαρή συνάντηση που έζησες ποτέ.

Αλλά ας μη μείνουμε εκεί.
Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο παρόν.
Είναι ιστορία, ορμή, όραμα.
Δεν θέλεις πάντα να ξεχνούν ποιος ήσουν.
Θέλεις κάποιον να βλέπει όλη τη διαδρομή
και παρ' όλα αυτά — να σε αποδέχεται.

Το βλέμμα χωρίς μνήμη είναι παύση.
Όχι προορισμός.
Και ίσως, εκεί ανάμεσα,
να βρίσκεται η πιο δύσκολη ισορροπία:

Να σε βλέπει κάποιος από την αρχή,
και μαζί με όλα σου.